Börtü Böcek Rüzgar : Tevhid Gösterisi
Çimenlerin üzerinde bir tevhid gösterisi şahidi olarak, kalbimden yükselen derin bir niyazla mırıldanıyorum: Bir bulut olsam... 
Hafif bir bahar esintisi yüzümü yalayıp geçerken, kuşların cıvıltısı ruhuma huzur üflüyor. Başaklar adeta "Allah, Allah" diyerek vecd içinde sallanırken, ardıç ağaçlarının serin gölgesinde oturmuş, Rabbimin nihayetsiz nimetlerine hamdediyorum. İçimden bir dua yükseliyor: Z kuşağının bizlerden çok daha iyi yerlere gelmesini ülkemizi, İslam alemini ve bütün dünyayı adaletle, iyilikle yönetmesini niyaz ediyorum. Tam bu sırada Ezan-ı Muhammedîler okunuyor gök kubbede... Rabbim büyüklüğünü her yerde, her an, her saniye bizlere yeniden gösteriyor. Ne mutlu o şahitliğin farkında olanlara! Gören gözler, akleden kalpler nasip eyle Rabbim günümüz insanına, sana, bana, bize.

Bakıyorum da, kainatta her şey muazzam bir düzen içerisinde. Sedir ağaçları kollarını açmış, ana gövdeye sımsıkı yapışmış bir şekilde, muhteşem bir ahenkle göğe doğru yükseliyor. Rüzgar estikçe, o tutunmuş oldukları gövdeyle, yani o “asil duruşuyla" birlikte Allah'ı zikrediyorlar. Rüzgârın bu muhteşem dokunuşuyla birlikte, tabiatın kalbinde adeta teslimiyetin en güzel cümlesi can buluyor. Evet, bu rüzgarla birlikte savrulan Sedir ağacının dalları, Allahu Teâlâ'nın mükemmelliğini ve mutlak birliğini gösteriyor. En uçtaki o küçücük zirveyi gösteren  uzantısı bile lisan-ı hal ile haykırıyor: Allah birdir! Ben O'na inanıyorum, O'na sonsuz bir güvenle dayanıyorum.

"Ya Rabbi! Yüzümü Sana döndüm, sırtımı Sana dayadım. Tek dayanağım Sensin." Aman Allah'ım, ne kadar mükemmel, ne kadar hafifletici bir cümle bu! Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) gönlünden diline dökülen bu güzel cümleler, şu an doğanın kalbinde hayat buluyor. Rüzgar otları, ağaçları, çiçekleri ve böcekleri muazzam bir ahenk içerisinde zikir halkasına alıyor. Gökyüzünde ise bembeyaz bulutlar, masmavi göğün içerisinde ahenkle bir yerden bir yere yola revan olmuşlar. Gittikleri yerde Allahu Teâlâ'nın rahmetini, insanın faydalanması için yeryüzüne boşaltacaklar. Ne memnuniyet verici, ne mükemmel bir yaratılış sahnesi! Tam da bu eşsiz seyrin ortasında, Nureddin Coşan hocamızın o sarsıcı ikazı düşüyor kalbime: "Yaratılış gayeni bil ve gereğini yap!"

Ya Rabbi, biz de Senin rahmetini istiyoruz. Ruhumuza şu ardıç ağaçlarının dinginliği gibi bir dinginlik, bir teselli ikram eyle. Doğanın kalbindeki o muazzam Tevhid duruşu gibi dünyanın her anında, hayatımızın her saniyesinde Senin birliğini ikrar edebilmeyi, tasdik edebilmeyi ve bu inancın gereğine uygun bir hayat sürebilmeyi nasip eyle. Kalbim Efendimizin o yüce ilticasıyla inliyor: "Allâhu Allâhu Rabbî, lâ üşrikü bihî şey’en."  Allah, Allah benim Rabbimdir O’na hiçbir şeyi ortak koşmam. Allah'ım, Sen benim Rabbimsin. Beni eğiten, koruyan, terbiye edensin insanı en güzel şekilde ancak Sen terbiye edersin. Senden başka ilah yok, ancak Sen varsın. Beni Sen yarattın. Sen ne güzel dostsun, ne güzel yardımcısın!